Floransa’da gazetecilik yaz okulu /Summer school for journalists in Florence



Summer School for Journalists and Media Practitioners


5-9 June 2017 – FLORENCE, ITALY


The Summer School is organised by the Centre for Media Pluralism and Media Freedom (CMPF) at the Robert Schuman Centre for Advanced Studies of the European University Institute (EUI).

The EUI is a renowned international institution, hosting a community of more than 1000 academics and policy-makers from over 60 countries. It is located on picturesque hills above Florence.

Building on its successful experience of previous years, this year’s Summer School will offer the opportunity to around 25 journalists and media practitioners to learn about the latest policy, market and professional trends in the area as well as to share their experiences, ideas and points of view. The Summer School programme is structured around keynote presentations by distinguished experts and follow-up interactive sessions.

Topics include:

  • Freedom of Expression, Pluralism and the Changing Media: Legal Perspectives
  • Media Economy, Journalism and Pluralism
  • Fake News and Media Literacy
  • Practice Day: Fact-checking tools, services and initiatives; Social media verification; Data journalism
  • Self-regulation and Ethics


The Summer School is open to early and mid-career journalists and other stakeholders in the news industry. We aim to have participants from a variety of countries and backgrounds but scholarships will be available only to the nationals or residents from EU Member Statesaccession and neighboring countries. The selection of participants will be made by the CMPF based on the information provided in the application form.


Academics affiliated to CMPF and renowned experts and journalists.  Names of speakers will be added to the webpage on a rolling basis over the coming weeks. You can find the last year’s programme here.


Fee: €1000. The fees include: 5 nights’ hotel accommodation, all tuition, all course materials, access to the EUI library, Wi-Fi access at the EUI, social activities, lunches and coffee breaks on lecture days.

We offer twenty (20) scholarships that cover the following: travel expenses (up to 400 EUR), accommodation for 5 nights, tuition fees, all course materials, access to the EUI library, Wi-Fi access at the EUI, social activities, lunches and coffee breaks on lecture days. The scholarships are available for outstanding candidates from EU Member States and neighboring countries by application only. Please note that unsuccessful applicants for these places will not be considered for a fee-paying place at the School. Scholarships are not intended for participants who can be funded by their own institutions.

Please note, CMPF cannot assist the selected participants with the Visa application process or expenses for travel documents.


Shared knowledge of common European journalistic professional rights and rules; up-to-date overview of the legal principles governing content online; strategies for the development of new business models in journalism; analysis of the state of play of pluralism and freedom in the digital media environment; interactive session proceedings; networking among participants and among participants and speakers.

A Certificate will be awarded to each participant who has successfully completed the training course.


We will consider only applications received through the online application system, and it has to contain your CV (maximum 2 pages) and motivation letter (maximum 1 page). If you wish to be considered for a scholarship you also have to submit a two pages article on if/how social media shape elections in your country.


Deadline extended:  18 April

Selected candidates will be contacted starting from 2 May  2017


The working language of the Summer School is English

Turkey: Stop Worrying and Just Learn to Love ISIS

E. BARIS ALTINTAS — From International Boulevard
Photo taken from International Boulevard, which originally published this piece.
Photo taken from International Boulevard, which originally published this piece.

Thirty-nine people were massacred for celebrating the New Year at a nightclub in Istanbul in an attack which has since claimed by the Islamic State (ISIS). In response, the Turkish government imprisoned a secular fashion designer — after allowing airport workers to beat him first- for expressing his emotional distress over the shooting in a video.

That the Islamic State would eventually turn its sights on Turkey seemed predictable to many. “If a democratically-elected dictator wants to act as a conduit in a neighbour’s civil war, what does he expect but massacres in his own major cities?”, Robert Fisk recently asked in the Independent. The Justice and Development Party (AKP) government has not only been lenient towards ISIS activities inside Turkey, but it also allegedly sent weapons to jihadi groups in Syria, not excluding the Islamic State. The country has also chosen to bomb Kurds, who are fighting ISIS in Syria.

Toll of terror

1796 people have died between June 7, 2015 and Dec. 13, 2016 according to statistics shared by the Nationalist Movement Party (MHP) in terrorist attacks. At least eight of the attacks in Turkey that have taken place since 2015 were perpetrated by ISIS. All of them have targeted minority groups — such as Kurds and Alevis –, foreigners or secular segments. In operations carried out in Syria against the group by the Turkish military, 45 soldiers have been killed; a figure that does not include two soldiers who were shown being burned to death in an unverified video released by ISIS.

Yet, the government and its propaganda-machine seem to be confused about what to make of the threat. Government loyalists on Twitter, who are allegedly paid out of state funds—they’ve been nicknamed AK Trolls – very nearly applauded the massacre, which had followed a week of sermons and other exhortations condemning celebrations of the New Year by the country’s powerful Directorate General for Religious Affairs and government representatives. Polarization has always paid off well for the country’s strongman leader Recep Tayyip Erdoğan, and violence is no reason to give up such a valuable treasure for a man who recently survived a coup attempt.

Although the Turkish government now seems to be changing course in its initially anti-Assad and Sunni-oriented foreign policy, its timidity in speaking against ISIS still remains in place. In fact, government members as well as AKP deputies have, on many occasions, expressed sympathy with ISIS in the past. Earlier, Turkish Prime Minister Ahmet Davutoğlu, the main ideologue behind the AKP government’s initial Syrian policy — who’s since been sacked by the country’s President Recep Tayyip Erdoğan — in 2014 said of ISIS, “This structure that we call ISIS might be viewed as a radical, terror structure. But there are Turks, Arabs and Kurds among those who join [IS]. The structure [in Iraq], previous grievances and anger have produced a widespread reaction across a large range.” AKP deputy Orhan Miroğlu once stated in televised remarks that “ISIS is not a terrorist organization.”

Let them go

The Turkish Ministry of Interior Affairs recently announced that 1313 people were arrested in 2016 over suspected ISIS links. This number also includes individuals who are no longer in prison; and therefore highly misleading.  According to academic Efe Kerem Sözeri, who examined the figures cited in responses given by the Justice Ministry to parliamentary queries on ISIS, there were only 121 ISIS suspects under arrest pending trial and two others who were convicted on terror charges in August 2015. One year later, as of July 2016, there were 513 ISIS suspects in prison while the number of ISIS suspects serving a sentence was seven. According to Sözeri, half of those currently in prison are foreign nationals, and most of the seven suspects have been convicted on theft charges.

Blame the opposition, or worse

Although the Turkish judiciary seems to be extremely lenient towards ISIS militants, the situation is markedly different in its treatment of civil society, independent journalism and individual freedoms. Currently, 146 journalists and media workers are in prison. In March 2016, there were 1845 ongoing investigations on charges of “insulting the president of the Republic of Turkey.” Although there are no current numbers, dozens are believed to have been arrested on presidential insult charges.

In other words, ISIS seems to be tolerated for now as it has so far attacked mostly Kurds, Alevis and in New Year’s, secular segments. However, the AKP, hoping to mobilize its own voter base, which has a segment sympathetic to ISIS’ ideology, will unlikely be free from ISIS violence forever. For one, there is history. Sezin Öney, a columnist, in a piece about the recent history of Bangladesh warned: “[Religious fundamentalist] attacks in Bangladesh first started only by targeting segments considered “marginal,” and today, anyone who’s not a member or supporter of these organizations, including those in power, have become a target.

There are believed to be more than 2000 militants from Turkey among ISIS’ ranks. It is well known that ISIS has active recruitment centers in Turkey, including the Turkish capital. The group can even freely sell merchandise in Istanbul and has held mass prayers in the city. Turkish police, known for its harsh response to anti-government protests, hasn’t detained a single person in pro-ISIS events.

Theologian and writer İhsan Eliaçık in a recent interview said of the Reina attack: “The provocations [against celebrating the new year]prior to the [attack], and that an entertainment venue was chosen on new year’s eve, serve to give the message that ‘Turkey is no longer the old Turkey; the religious segment will bring all others to their knees.’ Now the massacre is being investigated in terms of ISIS links, but questions also need to be asked about those who spread the propaganda that ‘celebrating the new year is blasphemy’.”

These and similar statements from the secular segments of Turkey aren’t only fact-based analyses proven by political history, but they are also a desperate attempt at self-protection. The government’s attitude indicates that it doesn’t care about its secular, Kurdish or Alevi citizens dying. At least, that is the general feeling among the opposition in Turkey — which is half the country. Beyond the grimness of living in such turbulent times for millions of people; there is the certainty that the AKP will eventually come to regret its policies.

Baris Altintas

This article was published on 09 Jan 2017 on International Boulevard. 

Nizamettin Bağcı: Buzdolabındaki çocuğu görmedin mi?

Screen Shot 2017-04-06 at 16.06.02.png

Evin Barış Altıntaş
(Bu yazı ilk olarak 101015ankara.org’da yayınlanmıştır.)


Nizamettin Bağcı 1959’da Muş’un Bulanık ilçesinin Çaygeldi (Alibonciya) Köyü’nde 11 kardeşin en büyüğü olarak dünyaya geldi.

Barış Mitinginde aramızdan ayrılmasından bir yıl sonra, ailesi hayatlarında ilk defa gördükleri bana, dışarıdan gelen bir yabancıya, tek katlı evlerinin geniş salonunda hep birlikte oturup anlattılar babalarının hikâyesini:

Nizamettin Bağcı’nın çocukluğu 12 Eylül’ün getirdiği kargaşa ve baskılar sonrasında nüfusu iyice cılızlaşan Çaygeldi’nin uçsuz bucaksız düzlüklerinde koşarak geçti. İlkokulu da burada bitirdi. Yirmi yaşlarında köylüsü Yadigar Hanım’la evlendi. Beş çocuğundan üçü, Ersin, Ergin ve Heybet burada doğdu.

12 Eylül’den sonra başlayan zorunlu göç dalgasıyla Bağcı ailesi de yerini yurdunu terk etmek zorunda kaldı.

İlk gençlik yıllarından beri “yurtsever” biriydi. Genç yaşlarında dahi siyasi farkındalığı yüksekti. Onlarca yıldır süren baskı, vahşet ve kıyımların ileride artacağını öngörüyordu. Abisi Nevzat Bağcı ve kayınbiraderi Dilaver Çayın’ın hatırladığı gibi, daha 1980 öncesinde aileyi uyarır, “Mutlaka bizim Batıya taşınmamız lazım” derdi.

Çaygeldi’nin bir çok sakini gibi onlar da memleketlerinde fazla kalamadı. 1986’da Manisa’ya geldiler. Manisa’nın çeşitli yerlerinde yaşadıktan sonra Saruhanlı İlçesi’nin Mütevelli Kasabası’na yerleştiler. Kızları Gurbet ve oğulları Özgür burada doğdu. Muş’tayken hayvancılıkla uğraşan Nizamettin Bağcı, Manisa’da bir süre her işi yaptı. En sonunda hayatının sonuna dek yapacağı inşaat işine başladı.

Yurtseverlik duygularının topluma katkı sunması gerektiğine inanırdı. Aktif olarak siyasette çalışmaya başladı. Doksanların başında, Kürt siyasetinin yasallaşması döneminde HEP’in kurucuları arasındaydı. Partinin bütün kademelerinde yer aldı. Birkaç defa gözaltına alındıysa da cezaevinde hiç yatmadı.

Kendini Kürt siyasetine bu kadar adamış olan Nizamettin Bağcı farklı kimliklere ve kültürlere karşı hoşgörüsüz, yobaz bir milliyetçi değildi. Kayın biraderi Dilaver Bey’in deyişiyle, “Milliyetçiliği vardı ama ırkçı değildi. Türkmüş Kürtmüş, öyle şeyleri yoktu.” Oğlu Ersin’in ifadesiyle, “Kendi hâlindeydi, yapıcı bir insandı. Bozucu bir yanı yoktu.”

Pek dostâne olmayan bir deniz

Sonu gelmeyecekmiş gibi görünen pamuk, mısır tarlaları ve üzüm bağlarının arasında yer alan Mütevelli, Cumhuriyetin ilk yıllarında çoğunluğu Balkanlardan gelen göçmenlerden ve biraz da yurtiçinden, Kürt illerinden göç alarak hızla gelişmiş bir kasaba.

Ailenin anlattığı tarihe göre, Nizamettin Bağcı gelinceye kadar kasabadaki Kürtler kendilerini belli etmemeye çalışırdı. Aile kasabaya ilk yerleştiğinde küçük bir kahvehane işletmeye başladı. “Sabah jandarmayla açıp, jandarmayla kapatırdı,” diye hatırlıyor Ersin. Dilaver Bey ekliyor: “Nizamettin’in buraya gelmesiyle başladı Kürtler burada aktif olmaya. Daha önce kimse Kürtçe bile konuşmazdı. Burada böyle onun gibi bir organizatörlük yapacak kimse yok. Yokluğuyla her şey yok oldu. Birçok insan onun varlığıyla mücadeleye dâhil olmuştu.”

Ege’nin Kürtlere çok da sıcak davranmayan bu göçmen kasabasında Nizamettin Bağcı iki yanıyla tanınırdı: güçlü bir adalet duygusu vardı ve barışı sağlamakta ustaydı. Mütevelli’de arazi veya toprak kavgası olarak başlayan ama sonunda Türk-Kürt ihtilafına dönüşen anlaşmazlıklar pek nadir olaylar değildi. Bu tür tartışmaların sonlandırılmasında genellikle Nizamettin Bağcı arabulucu olurdu. Mütevelli’nin dışında, çevre köylerde kız kaçırma, kan davası, toprak kavgası gibi bir olay olduğunda da gene onu çağırılırlardı. “Yapıcı, barışçıl bir insandı,” oğlu Ersin Bağcı’nın ifadesiyle.

Kavgaları sonlandıran, Mütevelli’deki ürkek Kürtleri dönüştüren Nizamettin Bağcı, anlaşılabileceği gibi kendinden emin biriydi. Çok yüksek sesle konuşurdu örneğin, evin dışından geçerken bile sesini duyardınız. Kardeşi Nevzat Bağcı anlatıyor: “Bazen telefonda o kadar bağırırdı ki, telefonu kapat istersen Nizamettin, boşa yazmasın, ben senin sesini zaten buradan duyuyorum derdim.”

Tüm bir ailenin babası

Kültürünü, terk ettiği topraklarını ve anadilini seven, adalet duygusu yüksek ve çalışkan bir inşaat ustası olmasının ötesinde Nizamettin Bağcı bir babaydı.

Çocuklarına göre “tatlı-sert” bir yanı vardı. Kızı Gurbet, babasını anlatırken “Sevdiğini belli etmezdi” diyor yeşil gözleriyle gülümseyerek.

Hem de yalnızca çocuklarının değil, kardeşlerinin, amcaoğullarının, gelinlerinin, Yadigar Hanım’ın kardeşlerinin de babasıydı. Nizamettin Bağcı gibi yüksek sesle ve kararlı konuşan kardeşi Nevzat Bağcı abisinin yerini anlatırken “Abimiz ikinci babamızdı” diyor. Babaları hakkında anlatılanlara genelde yorumlar yapan bu kalabalık ailenin tüm fertleri, hiçbir ekleme yapmadan amcalarını onaylıyor.

Çocuklarının okumasını isterdi ama baskı kurmazdı. “Okumamızı, saygın bir yere varmamızı isterdi. Önüne bir yol koyardı, kendin karar verirdin. İllâ da okuyup şöyle böyle olacaksın diye bir dayatması yoktu,” diyor oğlu Ersin Bağcı.

“Gelinlerini, yeğenlerini de kendi çocuğu gibi görürdü,” diye ekliyor Dilaver Bey. Nizamettin Bağcı’nın küçük oğlu Özgür’ün gelini Şehriban “Evet, öyleydi” diyerek onaylıyor.

Adalet duygusu ve arabuluculuğu ile yerleştirdiği itibarı, babacanlığıyla birleşmişti. Herkes “Nizamettin Bağcı” deyince iki kere düşünürdü; başınız belaya girdiğinde onun oğlu olduğunu söylemeniz saniyeler içinde konunun kapanmasını sağlayabilirdi. Okulda kavgaya karışınca, komşunun köpeğini taşladığınızda, türlü haylazlık yaptığınızda sizden “Senin baban kim evladım” diye hesap soran bir yetişkine, “Kürt Nizamettin” dediğinizde, mesele çoğunlukla orada noktalanırdı. Bu, Nizamettin Bey’in yeğenlerinin de sık sık başvurduğu bir yöntemdi.

Bir de ihtiyacı olanı asla geri çevirmezdi. Gerek demografik yapısı, gerek zorlu maişet koşulları yüzünden Mütevelli’de Doğu ve Güneydoğu’dan yeni göç etmiş insanlara pek yardım eden çıkmazdı. Maddi desteğe veya işe ihtiyacı olanlara bir tek Nizamettin Bağcı el uzatırdı. “Kürt olsun Türk olsun, ayırt etmezdi. Gidip köy kahvesinde yabancı köylüye ‘nasıl bir insandı’ diye sorduğunda da bu cevabı alırsın,” diyor Nevzat Bağcı.

Nizamettin Bağcı uyumlu biriydi. “Hiç yemek seçmezdi, her şeyi yerdi” diyor onu anlatırken eşi Yadigar Hanım. Çok nadir anlaşmazlıkları olsa da, bunlar çoğunlukla Yadigar Hanım’ın onaylamadığı birine yardım etmek istemesinden kaynaklanırdı. Başının dertte olduğunu gördüğü yabancıları, daha adını bile bilmediği garipleri kendi ailesine yaptığı gibi korumak kollamak isteyen bu adam, kimseyi geri çevirmek istemezdi çünkü.

Neden Ankara’ya gitti?

Nizamettin Bağcı’nın ölümünden bir yıl sonra, Barış Mitingi öncesinin ve o gün gerçekleşen kıyımın anıları Bağcı ailesinin zihninde hâlâ taze. Mitinge gitmesine neden karşı olduğunu hatırlıyor eşi: “Akşam Ankara’ya gideceğim, dedi. ‘Bu sefer gitme’ dedim, hastaydım. Eve geldi, yemek yedi, namaz kıldı.” Mitinglere, Newrozlara genellikle eşiyle giden Yadigar Hanım hasta olduğu için evde kalacak, Ankara’ya gitmeyecekti. Kocasının gitmesini de istememişti. “’Neden gidiyorsun’ diye sordum. ‘Ne için gideyim, barış için gidiyorum.’ dedi. Sonra bana baktı, sordu: ‘Buzdolabındaki çocuğu görmedin mi?’” Nizamettin Bağcı, Barış Mitinginden yaklaşık bir ay önce Şırnak’ın Cizre ilçesinde güvenlik güçlerince yapılan operasyonlarda öldürülen on üç yaşındaki Cemile Çağırga’dan bahsediyordu. Abluka altındaki mahalleye ambulans giremediği için, annesi Cemile’nin bedeninin evin dondurucusunda saklamak zorunda kalmıştı.

Ölümünün üzerinden bir yıl geçtikten sonra, ömrü sevdiklerine devletten gelebilecek tehlikeleri kestirmeye çalışmakla ve önlem almakla geçmiş olan Nizamettin Bağcı’nın öleceğini belki de önceden hissettiğini düşünüyor ailesi.

“Perşembe günü aradı beni,” dedi Ersin, mitingin iki gün öncesinden bahsederek. “Sen gel, iki metre fayans var. Beni kurtar. Gümürceli’de amcakızları var, çocukları onlara bırakım. Gittiğimde üstü başı boya sıva içinde. Böyle kıyafetlerinden hiç utanmazdı. Ben böyle deyince kızdı. ‘Al eşşoğuleşşek al, kendin yap. Benim iki günüm kaldı zaten’ dedi”. Daha sonra konuştuklarında, Yadigar Hanım’a da benzeri sözler söylediğini öğrenen Ersin, o zaman babasının belki inşaatı bırakma planları yaptığını düşünmüştü.

Barış Mitingi’nden on sekiz gün önce kendi babasını kaybeden Nizamettin Bağcı, Ankara’ya gitmeden önce hasta yakınlarını ziyarete gitmişti. “Herkesi gezmiş. Sanki bir vedalaşma..” diye hatırlıyor Yadigar Bağcı.

Emin Aydemir ve Resul Yanar

Yokluğuyla koca bir aileyi yetim bırakan ve belki de müphem bir şekilde öleceğini önceden sezen Nizamettin Bağcı, Ankara’ya gittiğinde yalnız değildi. Gene Saruhanlı’dan, Mütevelli’den fazlaca uzak olmayan Azimli Köyü’nden kitapları çok seven ve belki de onun gibi ölümünü önceden hissetmiş olan Emin Aydemir ve genç görünümü ve tasasız mizacıyla çocuklarının ve evinin neşesi olan Resul Yanar’la birlikte gitmişti.

Telefonda onlara ulaşamayan aileleri, belki de katliamın tüm kurbanlarından önce öğrendi onların kaderini. Zira patlamadan sonra medyaya düşen ve bulanıklaştırılmamış ilk fotoğrafta görünen yan yana üç beden, onların bedenleriydi. Gurbette birlikte yaşamış, cenazelerde ve zorlukta birlikte ağlamış, düğünlerde ve rahatta birlikte gülmüş, aynı yerde aynı zamanda düşmüşlerdi.

Üçünün cenazesinde de güvenlik güçleri zorluk çıkardı. Mütevelli’de defnedildikten birkaç gün sonra polis, Nizamettin Bağcı’nın Kêsk û Sor û Zêr’in örttüğü tabutunu taşıdığını fotoğraflardan tespit ettiği yirmi yedi kişiyi gözaltına aldı. Katliamdan bir yıl sonra, çoğu ailelerinin direği olan bu kişiler hâlâ demir parmaklıklar ardındaydı.

Oğlu Ersin, Nizamettin Bağcı’nın bıraktığı mirası şöyle açıklıyor: “Saruhanlı’da bizi herkes bilir, bizim burada çizgimiz belli. Hükümetin yalakalığını yapmayacağımız belli. Safımız belli. Barıştan, kardeşlikten yana tarafız.”

“Buzdolabındaki çocuğu görmedin mi?” diyerek Barış Mitingine giden Nizamettin Bağcı’nın Saruhanlı’nın Mütevelli Kasabası’ndaki evinde iklim hâlâ ve inadına barış.